Historie zámku
 

      Mniejszy renesansowy zamek został wzniesiony przez ród Fulštejnów w latach 1548–1565 na dolnym krańcu wsi, w miejscu średniowiecznego grodu. W 1570 roku ród ten wymarł, a zamek przejęli Sedlničtí z Choltic, którym majątek został później skonfiskowany za udział w stanowym antyhabsburskim powstaniu. Nowym właścicielem został hrabia Maksymilian z Dietrichsteinu. Nie utrzymał jednak Rudoltic zbyt długo i w 1630 roku sprzedał je za piętnaście tysięcy złotych Jerzemu, wolnemu panu z Hodic. Rozpoczęła się w ten sposób nowa era dziejów zamku. Ważną postacią rodu Hodiców był urodzony w 1706 roku hrabia Albert. Studiował w Wiedniu i odbył podróże po Niemczech, Szwajcarii, Francji, Anglii i Hiszpanii. Jego zachwyt wzbudziły jednak przede wszystkim Włochy, które oczarowały go bogactwem zabytków sztuki. Po ojcu odziedziczył trzy majątki – Rudoltice, Dolní Povelice i Fulštejn. Ponadto zawarł korzystne małżeństwo i postanowił całkowicie odmienić oraz przebudować swoją siedzibę w Rudolticach. Zamek rudolticki, przebudowany w stylu barokowym, stał się jednym z ośrodków życia kulturalnego Śląska. Działalność kulturalna obejmowała teatr oraz zamkową kapelę. Przejściowo występowali w niej słynny kompozytor Karl Ditters von Dittersdorf oraz Karl Hanke. W gronie znamienitych gości znalazł się pruski król Fryderyk II, zwycięzca nad Marią Teresą w wojnach śląskich. Po śmierci Hodica w 1778 roku zarząd majątkiem powierzono baronowi Friedenthalowi, który kazał szybko sprzedać wyposażenie zamkowej kaplicy, artystyczne meble i kosztowności. Kto dziś poszukuje śladów tej zaginionej świetności, odnajdzie w Rudolticach jedynie jej nieznaczne pozostałości. Niegdyś tak obszerny archiwum zamkowy został rozproszony, zanim troskliwa ręka zdołała ocalić jego ważniejsze części dla historii. Ostatnie „opróżnianie” odbyło się w 1875 roku. Artystyczne meble, zegary, obrazy i tysiące dzieł sztuki – wszystko to bez wyboru sprzedano lub wywieziono. Zamek utracił dwie wieże i miedziany dach, zniknęły ogrody chińskie, arkadowe przejazdy, gaje itd. Dlatego dziś niewiele przypomina hrabiego, który starał się w wąskich granicach Rudoltic stworzyć wyższe życie duchowe, rozwój oświaty i życia towarzyskiego. Od 1779 roku majątek należał do mieszczanina z rodu Čejków z Badenfeldu, którego herb można zobaczyć na budynku zamkowej winiarni. Kolejnymi właścicielami byli fabrykanci Steuer z Krnova oraz Herman Brücker z Červené Vody, którzy nie przykładali większej wagi do utrzymania zamku. Mieściła się tu na przykład tkalnia. Ostatnim właścicielem do 1942 roku był handlarz końmi Franz Andres. Podczas II wojny światowej miała tu m.in. siedzibę część berlińskiego ministerstwa propagandy Goebbelsa, a informacje były przekazywane bezpośrednio do głównej kwatery Hitlera. Później w zamku prowadzono szkolenie uzbrojonej hitlerowskiej młodzieży – Hitlerjugend. W najnowszej historii obiekt był siedzibą MNV, następnie pozostał pusty. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych popadał w ruinę. W wyniku rekonstrukcji przeprowadzonej w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku budynek został przystosowany do potrzeb zaopatrzenia medycznego, czemu podporządkowano wystrój wnętrz zamku w jego obecnej postaci. W maju 2004 roku administratorem budynku została gmina Slezské Rudoltice i niemal każdy letni weekend zamek był udostępniany zwiedzającym. Ponadto regularnie odbywają się tu różne wernisaże, głównie lokalnych artystów, a także inne wydarzenia kulturalne i towarzyskie. Na podstawie zgodnego oświadczenia o powstaniu prawa własności do nieruchomości z dnia 14.05.2008 roku, w dniu 09.07.2008 roku gmina przejęła fizycznie obiekt zamku Slezské Rudoltice od państwowej jednostki budżetowej, której organem założycielskim jest Ministerstwo Zdrowia Republiki Czeskiej, Zabezpieczenie Medyczne Stanów Kryzysowych.